maandag 28 december 2015






Soms kom je hele grappige dingen tegen in pretparken. Deze schilderijen met als onderwerp de tekeningen van Anton Pieck,  zijn in 3-D en staan en de Efteling. Ik vermoed dat ze er niet het hele jaar staan want afgelopen herfst heb ik ze niet gezien. 's Avonds gaan er lichtjes aan die tussen de 3-D-lagen in zitten. Ontzettend grappig om te zien.

maandag 13 juli 2015

Vakantie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik ga....... niks doen

zaterdag 16 mei 2015

opmerkelijk

grappig, het is mei en in principe zou je de kachel dus uit moeten zetten tot aan oktober. Maar zo her en der zie ik toch dat omwonenden even de verwarming aan zetten. De kilte mag het kennelijk toch niet winnen van de energieprijzen.

zondag 3 mei 2015

hervormingen

Heel langzaam maar zeker komt er een kentering in onze samenleving. Een ommekeer die in vooral ethisch opzicht onze wereld aan het veranderen is. Het is nog niet echt duidelijk merkbaar maar als je je oren goed te luisteren legt, beginnen mensen steeds luider te morren over de onverschilligheid en de onbeschoftheid die vandaag de dag gewoon lijken te zijn.

Het begon met de vrije opvoeding uit eind jaren 60 die doorliep tot in de jaren 80. Met 2 woorden spreken werd idioot gevonden, schooljuffen en meesters werden ineens bij de voornaam genoemd door basisschoolkinderen, er werd volop getutoyeerd, het gebruik van het woordje 'u' werd als onnozel en onzinnig bestempeld, en vooral: je mocht niet meer opvoeden in de zin van voorleven en voordoen 'omdat kinderen zelf wel aan kunnen geven wat ze willen leren'. Verbieden was 'zo ouderwets' en dus not done. Tel daarbij op de afschaffing van kennis van taalvaardigheid, algemene kennis, en de vaardigheden die vroeger moesten worden eigengemaakt in het rekenen; zie daar de verloedering die gevaarlijk dicht om de hoek ligt.

We vonden het goed als kleine kinderen met scheldwoorden en vloeken door het huis banjoolden, en vonden het heel grappig en stoer als onze kroost diezelfde taal op straat uit blaatte. Kinderen die van huis-uit fatsoen werden bijgebracht, kregen het stickertje 'niet assertief ' opgeplakt en moesten op een cursus om 'weerbaar' te worden. Wanneer een docent het lef had om te vertellen dat hij of zij met 'u' aangesproken wilde worden, werd men als hopeloos ouderwets en hiërarchisch bestempeld. Ik heb ouders gesproken die mij wisten te vertellen dat het woordje 'u' alleen maar respect toonde en dat, als hun lieve kindjes een docent niet mochten, ze hem of haar ook niet met 'u' hoefde aan te spreken. Letterlijk geldt dus 'een brutaal mens heeft de halve wereld'.
'Moeders'wil is wet' heeft plaatsgemaakt voor soebatten of kindlief toch vooral wil gaan doen wat de ouders vragen. Ouders hebben alle gezag uit handen gegeven uit angst om hun kinderen te verliezen. Diezelfde kinderen voelen macht en trekken zich nergens iets van aan omdat ze uiteindelijk toch wel hun zin krijgen. Ouders boksen tegen elkaar op om vooral toch te laten zien hoe goed zij zijn voor hun kinderen door ze alles te geven wat die vragen.
We klagen op dit moment steen en been. Maar als ik zo het rijtje wat hierboven staat, eens terug lees, denk ik dat we daar zelf al die tijd bij zijn geweest.

Het is daarom des te opmerkelijker dat diezelfde kinderen zeggen dat ze eigenlijk van dat gedrag van hun ouders helemaal niet gediend zijn. Ze willen niet dat die grenzen voortdurend verlegd worden en dat ze overal hun zin in krijgen. Ze willen iemand die aangeeft waar de grenzen liggen zodat ze er tegen kunnen schoppen. Dat schoppen heeft namelijk een doel: uitzoeken waar hun eigen grenzen liggen zodat ze zelf hun normen en waarden kunnen toetsen aan de grenzen van de ouders. Deze kinderen willen maar al te graag dat ze weten wanneer ze moeten stoppen met de etterbak uit te hangen. Zij zien graag dat hen wordt verteld waar het algemeen terrein van de maatschappij ophoudt en het hek van de privacy van de ander dichtblijft. Op deze manier leren ze ook waar hun terrein van privé ligt en kunnen dat gaan afschermen. Zij willen juist leren wat een 'nee' echt inhoudt. Ze hebben echt niet altijd behoefte aan een vaak langdradige uitleg waarom 'nee ook echt nee' is. Meestal vragen ze dat later nog wel een keertje.

Waar deze kinderen vooral behoefte aan hebben is, het 'ouderwetse' maar uitermate goed bewezen 'rust-reinheid- en regelmaat' principe. Tijd om met elkaar te praten tijdens het samen eten aan tafel waar geen mobieltjes worden geduld, tijd om huiswerk te maken zonder gestoord te worden door watsappjes of andere communicatiemiddelen, tijd om ook buiten etenstijd met elkaar te praten. FB en alle sites om te chatten zijn leuk, maar bieden niet het hoofd tegen geestelijke eenzaamheid die veroorzaakt wordt door een gebrek aan fysieke aanwezigheid waardoor sociale vaardigheden in een situatie van directe confrontatie (ook in positieve zin) niet worden getraind. Spelletjes als kwartetten, mens-erger-je- nieten of kaartspelletjes kunnen als perfecte middelen gebruikt worden om de sociale omgang met elkaar te bevorderen. Het werkt beter dan het afstandelijke gamen waarbij je iedereen in huis buitensluit en je alleen maar bezig bent met anderen van op een afstand. Het gamen kan angst voor fysieke aanwezigheid versterken.

Ik heb deze wijsheden niet zelf bedacht. Ik merk slechts op dat de maatschappij pogingen doet om de vereenzaming en de verhuftering tegen te gaan door op te roepen tot ethisch handelen. Inderdaad: de tegeltjeswijsheid 'wat u niet wilt dat u geschiedt....' Ze doet daarbij steeds meer beroep op mensen die het fatsoen weer in ere willen herstellen door omgangsregeltjes te hanteren die tot in de jaren 60 heel normaal waren. De groep wint steeds meer terrein. Onder het motto 'de verhuftering begint bij jezelf', komt de wereld weer tot ethisch besef. Ik juich het van harte toe.

Ik wil eindigen met de opmerking dat de genoemde punten wellicht als chargerend worden opgevat. Natuurlijk zijn niet alle ouders zwart-wit denkend. Zij zijn juist degenen die wanhopig roepen om meer respect voor zichzelf en doen hun uiterste best om hun jeugd fatsoen bij te brengen. Het zijn juist deze ouders die fier rechtop moeten blijven staan om de verandering door te zetten. Ik breng hierbij hulde aan de Amerikaanse moeder die haar zoon zag relschoppen en de straat opstoof om hem onder toeziend oog van iedereen een flinke draai om de oren te geven. Waren er maar meer ouders die dat aandurfden.

maandag 27 april 2015

Aandacht

Vrouwtje heeft de rare neiging om op witte en zwarte plankjes te drukken die in een kast op een rijtje liggen. Zijn best veel plankjes. Ik heb al met een geïnteresseerde blik aandachtig zitten kijken hoe ze op de plankjes drukt. Soms zijn het er maar 2 maar ik heb ook wel eens gezien dat ze bijna alle vingers gebruikt. Het meest zotte is wel, dat als ze ze indrukt, er geluid uit die kast komt. Dat geluid is soms best hard maar ze kan ze ook heel zachtjes indrukken. Soms hoor ik ze zelfs helemaal niet. Ze heeft dan 2 van die zwarte dingen op haar oren zitten. Dat vind ik minder want dan krijg ik haar aandacht niet.

Kijk, een kater heeft natuurlijk zijn sterke en zijn zwakke kanten. Mijn sterke kanten zijn onder andere mijn liefdevolle knuffels 's morgens vlak voordat ze uit bed moet, het lekker bij haar komen liggen, mijn wederwoordjes, mijn liefdevolle stevige koppen tegen haar gezicht, het wakkerlikken, om er maar eens een paar te noemen. Maar ik heb natuurlijk ook een minder sterke kant: ik houd er dus niet van als ze zelf geluid maakt op die zilveren pijp met knoppen of op die kast met die zwarte en witte plankjes. Want dan is ze met haar aandacht niet bij mij maar ergens heel anders. Zeg nou zelf: dat is als katerzijnde toch niet acceptabel! Ik laat haar dan luid en duidelijk mijn misnoegen horen en merken. En ze hoeft het niet te proberen om mij de kamer uit te bezjoeren want ik kom echt wel weer binnen zonder haar hulp.
Maar ja, als ze die doppen op haar oren heeft, hoort ze helemaal niks meer, En dan moet ik wat anders verzinnen. En dat lukt met wel hoor. Ik bedoel: ik kan toch ook op die plankjes staan en ze poot voor poot indrukken? en ik kan ook onder haar armen door lopen en die omhoog tillen. Dat blad met die lijntjes en puntjes kan eveneens van dat rechtopstaande plankje af.

Ik hoef dit soort dingen eigenlijk niet eens lang te doen. Ze stopt vanzelf binnen een paar minuten, nou ja, een paar..... meestal wel wat langer. Maar ik kan heel goed meezingen. Effect verzekerd. En vrouwtjes' humeur trouwens ook.

vrijdag 27 februari 2015

update haken

Mouw 1 is af. Ben nu begonnen met mouw 2. Die krijg ik vrijdag wel af. Daarna moet ik toch om een rondbreinaald want dan moeten de rouches er worden aangebreid.

dinsdag 24 februari 2015

haakwerk

ben vorige week donderdagavond aan een nieuw haakwerk begonnen. Het moet een vest worden. Ik had gekozen voor stone washed katoen maar nu ik 3 panden af heb, moet ik eerlijk zeggen dat ik toch wel een beetje teleurgesteld ben in de kleur. Niet alle bollen hebben dezelfde diepte van inkt en daardoor lijkt het net alsof de bollen uit verschillende zakken komen. Ik zal dan ook niet zo snel nog eens met stone washed materiaal gaan werken. Maar goed. Ik maak het vest toch af. Als de mouwen klaar zijn, kan ik beginnen met de rouches te breien aan het vest. Ik ben benieuwd hoe snel het klaar is.

zondag 8 februari 2015

mobieltje

Vorige week moest ik een ouder bellen omdat kindlief de boel behoorlijk op stelten had gezet. Ik kreeg moeder aan de lijn die uiteraard niet blij was met het soort telefoontje. In de loop van het gesprek kregen we het over het gebruik van het mobieltje.

Sja, dat mobieltje. Voorheen heette het een GSM maar in de loop van de tijd veranderde de naam, en  het uiterlijk van het communicatiemiddel veranderde mee. Van vrieskist naar dunne plaat, van 'lul-ijzer' naar pc. Zie hier in 1 zin de ontwikkeling van een communicatiemiddel dat zijn doel allang is gepasseerd, namelijk het in contact brengen van mensen zonder dat er gebruik hoeft te worden gemaakt van een vaste lijn. We zijn overal bereikbaar en het allerergste is: we willen ook overal en op elk moment bereikbaar zijn. Niets lijkt ons te moeten ontgaan. Het lijkt wel alsof we doodsbang zijn dat we even niet bij de maatschappij kunnen horen. Ik kan op deze blog een heel verhaal ophangen over de voor- en nadelen van dit ding maar dat doe ik wel op een ander moment. Ik wil u namelijk iets anders voorhouden, namelijk het te pas en onpas gebruik van dit kreng tijdens schooluren.

Want een kreng is het aan het worden. Kennelijk moeten onze leerlingen eveneens overal bereikbaar zijn. Vanaf het moment dat ze naar de middelbare school gaan worden de kinderen voorzien van zo'n ding. 'Want ze moeten me kunnen bellen als er iets is', volgens ouders/verzorgers.
Ik weet niet hoe het vroeger u vergaan is, maar ik kreeg vroeger een kwartje voor een telefoon zodat ik in een openbare telefooncel naar huis kon bellen of ergens onderweg bij iemand kon bellen. En denk maar niet dat mijn ouders meteen hun werk in de steek lieten om mij te komen helpen. Ik heb dus echt wel een aantal keren naar huis gelopen met een lekke band of ik ging met de bus. Ik ben daar echt niet slechter van geworden. Maar goed. Dat terzijde. Terug naar het telefoongesprek.

Moederlief vertelde in de loop van het gesprek dat ze zich verbaasde dat leerlingen tijdens de les online zijn en dat er naar harte lust ook naar huis werd geappt. Ik heb haar even laten praten en daarna uitgelegd dat dit een landelijk probleem is op scholen. Elke school probeert er op een zinnige manier mee om te gaan. Bij mij in de les mogen de leerlingen het ding alleen gebruiken met mijn uitdrukkelijke toestemming. Zonder toestemming wordt het kreng ingenomen en zien ze het op zijn vroegst pas aan het einde van de les terug. En aangezien ik doorgaans blokuren geef, worden de leerlingen die de sjaak zijn, er niet altijd even vrolijk op.
Moeders bleef echter zuigen, totdat ik haar vertelde dat een verbod op alle scholen alleen werkt als alle ouders het er mee eens zijn. Als één ouder zich verzet tegen het beleid en zich hard maakt dat de leerling in de les gewoon het mobieltje bij zich heeft, heeft een landelijk verbod geen zin. Ouders gaan ver in het omver zetten van schoolregels en aarzelen zelfs niet om naar de rechter te stappen om toch hun zin te krijgen.
Ik heb deze zinsfrase een aantal keer herhaald en plotseling hoorde ik de euro aan de andere kant bij haar vallen: ze biechtte eerlijk op dat zij zelf ook tijdens de lessen haar kind af en toe appte met een opmerking of een vraag/opmerking. En tja..... ze gaf toe: dan zijn we er al!

Het zijn niet de kinderen die misbruik maken van de foontjes. Ze maken enkel gebruik van de mogelijkheden.
Het zijn de ouders die misbruik maken. Wanneer de ouders zouden besluiten om zelf niet meer bereikbaar te zijn voor hun kinderen tijdens schooluren. was het hele misbruik snel klaar, We zouden dan meteen af zijn van dreigementen van kinderen (dan bellen we onze ouders wel even en die komen meteen naar school), en van ouders die meteen naar school komen als zoon-/dochterlief iets uitspookt en zich wil rechtvaardigen, en dan heb ik het nog even niet over ouders die het noodzakelijk vinden om hun kind een ernstige mededeling te appen (bijvoorbeeld 'je oma is net dood') zodat er in de klas of op de gang de nodige consternatie ontstaat omdat er geen volwassene bij is die de zaak kan verifiëren of kan opvangen wanneer het kind de mededeling op de gang of tijdens de pauze in de aula krijgt.

Het probleem ligt dus niet bij het kind, en niet bij de school. Het ligt bij de opvoeding en begeleiding thuis. Ouders moeten zich leren beheersen in het gebruik van het communicatiemiddel. Als zij zich beheersen, zal het kind het ook doen. Immers: de oude regel 'goed voorbeeld doet goed volgen' is geen tegeltjeswijsheid maar een bewezen feit.

Moederlief die ik aan de telefoon had, kreeg volgens mij het schaamrood op haar kaken want het gesprek was vrij snel afgelopen. Ik spreek haar dinsdag over 2 weken op school tijdens een mentorgesprek. Ik ben benieuwd of ze zich iets heeft aangetrokken van het gesprek. Kindlief was in elk geval de dag na het gesprek behoorlijk timide. Nu moeder nog.

dinsdag 27 januari 2015

trui is bijna af!

de trui komt steeds verder af! Nog maar 1 mouw en dan is mijn 1e eigen gehaakte trui een feit.

breien

okay, ik ben sinds een paar maanden aan het leren breien. Of ik de trui deze winter nog afkrijg, dat is een andere vraag. Maar op zich vind ik het wel een grappige hobby. Donderdag nieuwe wol halen en een breispeld. Dan kan ik weer verder met de trui. Zodra ik wat heb gebreid, zal ik wat laten zien. Ik ben een echte beginneling maar allez, moet het toch eens een keertje leren.

Dit is in elk geval al een grappig begin.

nieuwjaars concert 2015 met koor

koor en combo

nieuwjaarsconcert met Laudate Dominum

tadaaaahhhh

de trui komt steeds verder af! Nog maar 1 mouw en dan is mijn 1e eigen gehaakte trui een feit.

trui beginnen

17 augustus 2014

Twee van de 101 dingen ben ik al aan het doen: leren breien en de smees afborduren. Keep you posted. Zal hier t.z.t. wat foto's neerzetten. Dan weet je in elk geval feitelijk waar ik mee bezig ben en hoever ik ben. Stel je van dat breien nog maar even helemaal niks voor. Het is letterlijk frommelen en freubelen. 't Wordt in elk geval geen trui dit ik buitenshuis ga dragen.

labelen

krijg nou wat.... ik moet alle stukjes die ik schrijf dus voorzien van een titel? nou zou dat onderdeeltje het dus moeten doen. Dan ga ik strakjes maar eens wat stukjes verplaatsen en voorzien van titels.
Bloggerlijke herindeling dus.

Schrik niet als er berichten pleite zijn of elders staan.

zondag 25 januari 2015

vanwaar de naam van deze pagina?

Nu Facebook heeft besloten om hun leden te trakteren op een stortvloed aan reclame, komt voor mij het moment dichterbij om te kiezen dan wel uit te wijken naar andere pagina's. Ik wil absoluut niet dat FB mijn foto's zonder mijn toestemming gaat gebruiken, laat staan dat mijn naam verbonden gaat worden aan reclames zonder mijn expliciete toestemming. Voorlopig zijn Google plus en blogger een mogelijkheid om aan die geldwolven te ontsnappen, voor zolang als dat duurt.

Maar vanwaar de naam 'Sjors, le chat qui rit' ?

Wel, dat zit zo: in de goede oude tijd hadden we nog Hyves. Mijn kater had daar een eigen pagina met volledig persoonlijke kenmerken: een eigen achtergrondfoto, eigen lettertypes waarmee kon worden geschreven, een persoonlijke indeling, en zelf gekozen kleuren voor de letters, kopjes, en achtergrond. Door dit alles werd Sjors een persoonlijkheidje. Een kater die zijn eigen karakter en eigen streken op een charmante wijze aan lezers liet zien en hen liet lachen. Sjors is een ondeugd en wil altijd anderen tevreden stellen. Na ruim 7 jaar is hij nog steeds een lieve maar o zo grappige doerak. Hij haalt van alles uit. Als je dan naar de onschuldige kop kijkt, is het net alsof hij lacht: snor naar voren en mondhoeken bijkans in zijn oren. Omdat hij deze kop echt lijkt te trekken, heb ik zijn pagina zo genoemd: Sjors de kater die lacht, of te wel, de lachende kater.

Hyves bestaat niet meer. Sjors heeft nog wel een pagina op Facebook maar de vraag is, hoelang nog. Fb wil geen dierenaccounts hebben en ik wil het karakter van Sjors niet teniet doen door het kinderachtige gedrag van FB die alleen maar uit is op kapitaalvermeerdering en nooit de strot vol lijkt te hebben.

Misschien wordt het inderdaad tijd om over te stappen en FB achter me te laten. Ik zal wel veel ' vrienden'  kwijtraken. Aan de andere kant zullen mijn echte vrienden mij ook wel kunnen vinden op google plus of op blogger.