vrijdag 27 februari 2015

update haken

Mouw 1 is af. Ben nu begonnen met mouw 2. Die krijg ik vrijdag wel af. Daarna moet ik toch om een rondbreinaald want dan moeten de rouches er worden aangebreid.

dinsdag 24 februari 2015

haakwerk

ben vorige week donderdagavond aan een nieuw haakwerk begonnen. Het moet een vest worden. Ik had gekozen voor stone washed katoen maar nu ik 3 panden af heb, moet ik eerlijk zeggen dat ik toch wel een beetje teleurgesteld ben in de kleur. Niet alle bollen hebben dezelfde diepte van inkt en daardoor lijkt het net alsof de bollen uit verschillende zakken komen. Ik zal dan ook niet zo snel nog eens met stone washed materiaal gaan werken. Maar goed. Ik maak het vest toch af. Als de mouwen klaar zijn, kan ik beginnen met de rouches te breien aan het vest. Ik ben benieuwd hoe snel het klaar is.

zondag 8 februari 2015

mobieltje

Vorige week moest ik een ouder bellen omdat kindlief de boel behoorlijk op stelten had gezet. Ik kreeg moeder aan de lijn die uiteraard niet blij was met het soort telefoontje. In de loop van het gesprek kregen we het over het gebruik van het mobieltje.

Sja, dat mobieltje. Voorheen heette het een GSM maar in de loop van de tijd veranderde de naam, en  het uiterlijk van het communicatiemiddel veranderde mee. Van vrieskist naar dunne plaat, van 'lul-ijzer' naar pc. Zie hier in 1 zin de ontwikkeling van een communicatiemiddel dat zijn doel allang is gepasseerd, namelijk het in contact brengen van mensen zonder dat er gebruik hoeft te worden gemaakt van een vaste lijn. We zijn overal bereikbaar en het allerergste is: we willen ook overal en op elk moment bereikbaar zijn. Niets lijkt ons te moeten ontgaan. Het lijkt wel alsof we doodsbang zijn dat we even niet bij de maatschappij kunnen horen. Ik kan op deze blog een heel verhaal ophangen over de voor- en nadelen van dit ding maar dat doe ik wel op een ander moment. Ik wil u namelijk iets anders voorhouden, namelijk het te pas en onpas gebruik van dit kreng tijdens schooluren.

Want een kreng is het aan het worden. Kennelijk moeten onze leerlingen eveneens overal bereikbaar zijn. Vanaf het moment dat ze naar de middelbare school gaan worden de kinderen voorzien van zo'n ding. 'Want ze moeten me kunnen bellen als er iets is', volgens ouders/verzorgers.
Ik weet niet hoe het vroeger u vergaan is, maar ik kreeg vroeger een kwartje voor een telefoon zodat ik in een openbare telefooncel naar huis kon bellen of ergens onderweg bij iemand kon bellen. En denk maar niet dat mijn ouders meteen hun werk in de steek lieten om mij te komen helpen. Ik heb dus echt wel een aantal keren naar huis gelopen met een lekke band of ik ging met de bus. Ik ben daar echt niet slechter van geworden. Maar goed. Dat terzijde. Terug naar het telefoongesprek.

Moederlief vertelde in de loop van het gesprek dat ze zich verbaasde dat leerlingen tijdens de les online zijn en dat er naar harte lust ook naar huis werd geappt. Ik heb haar even laten praten en daarna uitgelegd dat dit een landelijk probleem is op scholen. Elke school probeert er op een zinnige manier mee om te gaan. Bij mij in de les mogen de leerlingen het ding alleen gebruiken met mijn uitdrukkelijke toestemming. Zonder toestemming wordt het kreng ingenomen en zien ze het op zijn vroegst pas aan het einde van de les terug. En aangezien ik doorgaans blokuren geef, worden de leerlingen die de sjaak zijn, er niet altijd even vrolijk op.
Moeders bleef echter zuigen, totdat ik haar vertelde dat een verbod op alle scholen alleen werkt als alle ouders het er mee eens zijn. Als één ouder zich verzet tegen het beleid en zich hard maakt dat de leerling in de les gewoon het mobieltje bij zich heeft, heeft een landelijk verbod geen zin. Ouders gaan ver in het omver zetten van schoolregels en aarzelen zelfs niet om naar de rechter te stappen om toch hun zin te krijgen.
Ik heb deze zinsfrase een aantal keer herhaald en plotseling hoorde ik de euro aan de andere kant bij haar vallen: ze biechtte eerlijk op dat zij zelf ook tijdens de lessen haar kind af en toe appte met een opmerking of een vraag/opmerking. En tja..... ze gaf toe: dan zijn we er al!

Het zijn niet de kinderen die misbruik maken van de foontjes. Ze maken enkel gebruik van de mogelijkheden.
Het zijn de ouders die misbruik maken. Wanneer de ouders zouden besluiten om zelf niet meer bereikbaar te zijn voor hun kinderen tijdens schooluren. was het hele misbruik snel klaar, We zouden dan meteen af zijn van dreigementen van kinderen (dan bellen we onze ouders wel even en die komen meteen naar school), en van ouders die meteen naar school komen als zoon-/dochterlief iets uitspookt en zich wil rechtvaardigen, en dan heb ik het nog even niet over ouders die het noodzakelijk vinden om hun kind een ernstige mededeling te appen (bijvoorbeeld 'je oma is net dood') zodat er in de klas of op de gang de nodige consternatie ontstaat omdat er geen volwassene bij is die de zaak kan verifiëren of kan opvangen wanneer het kind de mededeling op de gang of tijdens de pauze in de aula krijgt.

Het probleem ligt dus niet bij het kind, en niet bij de school. Het ligt bij de opvoeding en begeleiding thuis. Ouders moeten zich leren beheersen in het gebruik van het communicatiemiddel. Als zij zich beheersen, zal het kind het ook doen. Immers: de oude regel 'goed voorbeeld doet goed volgen' is geen tegeltjeswijsheid maar een bewezen feit.

Moederlief die ik aan de telefoon had, kreeg volgens mij het schaamrood op haar kaken want het gesprek was vrij snel afgelopen. Ik spreek haar dinsdag over 2 weken op school tijdens een mentorgesprek. Ik ben benieuwd of ze zich iets heeft aangetrokken van het gesprek. Kindlief was in elk geval de dag na het gesprek behoorlijk timide. Nu moeder nog.