zondag 4 december 2016

kerstverlichting

Heel langzaam begint de straat waarin ik woon omgetoverd te worden tot een subtiel lichtjesfeest. Niets overdadig; gewoon tuinen die verlicht zijn met kleine gele en witte ledlampjes in de vorm van herten met een sleetje, slingers van lampjes die in guirlandes van nep-dennennaalden zijn gedraaid, figuren van kerstmannen op fietsen, brommers of die uit ramen klimmen, kerststerren, lichtjes in bomen, en bij ons in tuin een beeldengroep op ware grootte van Maria, Kindje Jezus, en Jozef.

De beeldengroep plaats ik de komende week. Eerst moet Sinterklaas voorbij zijn.

Wanneer je tussen Kerst en Oud-en-Nieuw de straat in komt, is de oneven kant in haar geheel verlicht tussen pakweg 17:00u en 22:00u. Is het mooi? Daarover zijn de smaken verdeeld: de één vindt het een lichtkanon en verfoeit het; de ander loopt er met de hond speciaal een blokje voor om zodat hij of zij in stilte kan genieten van de vredige, verlichte tuinen.
Feit is wel dat het in deze periode altijd heel druk is en dat er veel foto's worden gemaakt van de straat. Met enige trots kan ik toch wel vermelden dat wij de gezelligste straat van ons dorp worden genoemd, zeker wanneer het heeft gesneeuwd. Pas dan wordt het niet alleen de gezelligste straat maar ook meteen de meest romantische. Er valt geen onvertogen woord wanneer men onze straat bezoekt. Kinderen praten honderduit. Soms valt een mondje open van verbazing. Het is zo ongelooflijk genieten van zo een snoetje dat vol verwondering naar het sprookjesachtige tafereel komt kijken. Ouders en ouderen kuieren langs en nemen in stilte de rust en eenvoud van de lampjes in zich op. Misschien is dat dan ook meteen de reden waarom wij elk jaar versieren zonder dat er ooit afspraken over zijn gemaakt: een vredige en ontspannen sfeer brengen in een jachtige wereld zodat iedereen even alle sores van zich af kan laten glijden.

De straat is rond die tijd gezellig. De wandelaars lopen op hun gemakje en menig auto rijdt heel traag om maar zoveel en lang mogelijk te kunnen kijken en genieten.

Gezelligheid maken wij met elkaar en voor elkaar. Wanneer we dat samendoen, zullen er nog veel momenten van vredige gelukzaligheid komen. Met of zonder lichtjes.

Zalige feestdagen.

zondag 30 oktober 2016

het kerstboomritueel

Tot voor een paar jaar hadden wij een echte kerstboom in huis. U kent het wel: boom met kluit die in een emmer of een kit gezet moet worden, waarna de kuip tot aan de rand bijgevuld werd met aarde. Elk jaar was dat een vast ritueel dat nooit zonder slag of stoot plaatsvond.

Het begon al met het 'kerstklaar-maken' van de huiskamer. Gordijnen werden gewassen, liefst een paar dagen van te voren, ramen gelapt, het halve huis omgebouwd omdat boom-lief in een bepaalde hoek van de kamer moet staan natuurlijk. Ik heb me destijds altijd afgevraagd waarom dat ding pas 1 dag van te voren in huis kon komen. Maar goed, boom verloor altijd naalden en je hebt niet veel aan het groene gevaarte als er nog maar weinig naalden aan zitten. In huis is het warm dus daar zal wel een reden hebben gelegen.
Boom moest buiten getopt worden om te voorkomen dat alles onder het hars kwam te zitten. Alleen dat was een waar kunststukje op zich want welke boom heeft er nu een rechte top? Ik ken ze niet. Met als gevolg dat je uiteindelijk de tak er bijna uit had gesneden. Oeps... daar had toch echt de piek op gemoeten. Hmmmm, dan maar geen piek? Even verder snijden.
Daarna kwam het volgende hoofdstuk: boom moest door de keuken naar de woonkamer, op een laken want anders lagen aarde en naalden overal dus ook op het parket in de woonkamer. Gaat zo lekker in de naden zitten, die zwarte troep. Zie dat er maar weer uit te krijgen.
Na wat geroep en gedraai krijgen we het gevaarte in de huiskamer zonder al te veel te verliezen. Dan krijgen we het volgende hoofdstuk: boom moet in kuip op tafeltje en daarna dient kuip te worden gevuld met aarde. Heel goed, maar.... boom dient ook recht te staan. En zie daar het grote probleem opdoemen want nu voelt ineens iedereen zich geroepen om te helpen, nou ja.... helpen? "hij staat scheef, beetje meer naar rechts, nee toch naar links en dan ook een beetje naar voren..... moet ie zo dicht bij de muur staan? Pas op, je neemt de gordijnen bijna mee..... Je morst aarde! Denk je ook een beetje om het parket? Hij staat nog te veel naar links, kun je nog een beetje trekken? Er zitten te weinig lichtjes bovenin.... en nou te weinig in het midden.... die kerstbal moet daar!"  
Op zo'n moment dreigt een mens even door te draaien. Daarom bonjour je iedereen de kamer uit. Wegwezen allemaal.
Als je dan alleen met boom bent daalt een zalig aandoende rust over je. Met op de achtergrond een kerstcd zachtjes aan wordt de boel afgemaakt. Kerststalletje erbij en klaar!

Sinds een aantal jaar hebben we een kunstkerstboom die we de 2e week van december zetten. Toegegeven: het is het toch net niet en de lucht van de naaldboom mis ik. Maar wat een enorme kalmte zonder die stress van het planten en snijden.


zondag 9 oktober 2016

mobiele telefoons opgelost

Laten we deze blog maar weer eens wijden aan het Heilige Mobieltje. Of te wel: geef ons heden ons dagelijks appje. En leid ons niet in bekoring maar verlos ons van Mobiel Internet.
Op scholen zou dit wel eens een heel belangrijk gebed kunnen zijn voor menig leerling door menig docent.

Het is een regelrecht probleem: zo goed als elke leerling heeft er eentje. Wij hadden ze vroeger niet. Je kreeg een kwartje voor onderweg als je ver moest fietsen naar school. Mocht je pech krijgen onderweg, dan belde je ergens aan en vroeg netjes of de mensen even naar huis wilden bellen omdat je fiets kapot was, een lekke band had, of dat de ketting eraf lag. Nu bellen of appen ze naar huis met de mededeling dat de fiets 'kaduuk' is en dat pa of ma ze moeten komen halen. Serieus: op de school waar ik werk ligt de gymzaal een dorp verderop op pakweg 15 minuten fietsen. Maar denk maar niet dat alle leerlingen een fiets op school hebben staan. Er wordt naar huis gebeld of ze naar de gymzaal gebracht, en later weer opgehaald kunnen worden. Hoe verwend wil je het hebben.....

In de klas zijn die krengen ook een probleem. De meiden stoppen die dingen gerust in de BH en de jongens hebben ze in hun kontzakken op hun broek. En maar maar appen en weet ik het allemaal niet wat er wordt gedaan. In een vorige blog heb ik al beschreven hoe ouders zelf ook de fout in gaan door te reageren wanneer kindlief op school op het tere kinderzieltje krijgt. Ouders lijken mij dus zelf ook aan zet door gewoon berichtje of telefoontje te negeren en thuis de boel af te handelen in plaats van direct met een witheet hoofd naar school te komen om verhaal te halen.
Sinds dit jaar hebben wij op school een regel: het mobieltje mag niet zichtbaar aanwezig zijn en moet uit staan. Dit betekent dat het loeder of in de gesloten tas ligt, of in het kluisje. Bij betrapping wordt het toestel een hele dag ingenomen.
Zelf heb ik een andere oplossing bedacht en dat werkt ook heel goed: iedereen levert aan het begin van de les de telefoon in en legt het in een mandje dat op mijn bureau staat. Nu hebben wij 2x per jaar een verplichte evacuatieoefening. Ergo: ik heb een hele simpele smoes bedacht die even effectief als doelmatig is: bij een eventuele evacuatie voor brand mag je je tas niet meenemen en je mag ook je tas niet leeghalen. Dus..... als je je mobiele telefoon in het mandje legt, en we zouden moeten evacueren, dan hoef ik het mandje alleen maar mee te nemen en wanneer we op de aangewezen plaats staan, krijgt iedereen zijn mobieltje weer terug zodat ze naar huis kunnen bellen.
De leerlingen slikken het smoesje en ik heb geen last van stiekem geapp, geïnternet, gefilm, of wat dies meer zij (dat had ik toch al niet maar dat even terzijde.)

Ouders reageren overigens zeer positief dat er zo weinig meer naar huis wordt gechat en gekletst. Zij vinden de rust heerlijk. Tja ouders..... u had het ook op kunnen lossen door helemaal nooit te reageren onder schooltijd. Consequent zijn is inderdaad heel moeilijk maar het werkt wel op de lange termijn. Daar kunnen mijn collegae en ik over meepraten.

donderdag 15 september 2016

opruimen

Vandaag wordt de zolder geïsoleerd. De afspraak was vorige week al gemaakt dus ik had een week de tijd om boven te ordenen, weg te gooien, dan wel (nog) te bewaren. Al ruimende kom je dan zaken tegen.

Ken je dat: je pakt die ene doos die je heel zorgvuldig had dicht gevouwen. Eigenlijk heb je er nooit meer naar omgekeken, hoog uit om hem eens te verplaatsen van de ene hoek naar de andere. Je had de doos met inhoud en al zo kunnen weg kieperen zonder dat je alles had gemist. Maar nu je de inhoud gaat bekijken kun je het toch ook weer niet over je hart verkrijgen om alles weg te mikken. Zo kwam ik de doos met inhoud van de laatste 2 jaar van het atheneum weer tegen. Die staat dus al bijna 20 jaar boven. Verslagen in het Frans, Engels, Duits, van de lessen filosofie (retorica en ethiek), geschiedenis.... waarom heb ik het toch allemaal bewaard? Schiften, schiften, en nog eens schiften. Uhm..... verrek, nu snap ik waarom mijn docent Engels zo pissed was toen ik mijn centraal schriftelijk verknalde (ik had met een 9 kunnen slagen maar haalde voor mijn teksten een 4). En die lessen retorica en ethiek, die doe ik toch nog maar niet weg. Ze bevatten toch wel heel veel interessante informatie en logica. Hmmm... mijn rapporten.... oei, maar goed dat ik op het 4e rapport overging en de eerste 3 elk schooljaar vervielen. Als docent- zijnde zit ik toch wel te grinniken want ik ben wel uitgekookt te werk gegaan. Met de mentaliteit van toen had ik het met de huidige voortschrijdend jaargemiddelde rapporten nooit gered. Lang leve het overgangssysteem uit die tijd!

Oh, er wordt heus wel veel weggegooid hoor. Ik denk dat ongeveer een derde van de zolder al bij het grof vuil ligt op de stortplaats. Als morgenavond de zolder klaar is, gaat er geheid nog wel het een en ander weg. Opruimen is zo fase-gericht: de ene keer zeg je 'nog maar even niet weggooien', de andere keer gebeurt het zonder er bij te verblikken of verblozen. Een collega zei me onlangs:'je moet het zien alsof je gaat verhuizen. Dan gaat opruimen echt heel gemakkelijk'. Ik ga die strategie binnenkort eens toepassen. Eens zien hoeveel er daadwerkelijk verdwijnt.

woensdag 17 augustus 2016

door de handen geglipt

Ken je dat: als je vakantie begint, lijkt het net alsof je een eeuw voor je hebt. Eenmaal je vakantieweken verder begin je jezelf af te vragen waar in 's Hemelsnaam die tijd is gebleven.

Een paar weken terug ben ik naar Zuid Duitsland bij vrienden geweest. Wel veel regen gehad maar tussendoor heeft de zon toch kans gezien om mij even te begroeten. De temperatuur was heerlijk. Waarom zou je dan in je appartement blijven als je de bergen in kunt? De dagen ruisten zachtjes voorbij, precies zoals het beekje dat achter ons appartement stroomde.

Voor je het weet, zit je bij je vrienden aan tafel op de morgen van vertrek. We hebben elkaar verbaasd aangekeken en ons afgevraagd of dat ik wel echt 2 weken bij hen ben geweest. Ze hadden nog plannen maar die leken ineens dit jaar niet meer haalbaar. Die zullen dan naar volgend jaar moeten worden verschoven. We hebben pret gehad, samen gedronken, samen veel gepraat, dus het kan nooit aan de aandacht hebben gelegen die we voor elkaar hadden. En toch.... toch is die tijd door onze handen geglipt als zand. Natuurlijk: we hebben elkaars telefoonnummer en we hebben Whatsapp. Ik heb nog niet gevraagd of dat ze Skype hebben maar dat zal ongetwijfeld wel. Maar het aanwezig zijn bij vrienden bij wie je je lekker voelt, die je nemen zoals je bent, en bij wie je kunt zijn wie je bent, dat doe je toch liever niet met Skype of Whatsapp. Dan wil je gewoon fysiek bij hun zitten en lekker kunnen kletsen over van alles en nog wat.

Het lijkt nog lang: wachten tot de komende zomer. De tijd lijkt echter steeds sneller te gaan naar mate je ouder wordt. Ik ga de weken aftellen tot de volgende zomer.