zondag 30 oktober 2016

het kerstboomritueel

Tot voor een paar jaar hadden wij een echte kerstboom in huis. U kent het wel: boom met kluit die in een emmer of een kit gezet moet worden, waarna de kuip tot aan de rand bijgevuld werd met aarde. Elk jaar was dat een vast ritueel dat nooit zonder slag of stoot plaatsvond.

Het begon al met het 'kerstklaar-maken' van de huiskamer. Gordijnen werden gewassen, liefst een paar dagen van te voren, ramen gelapt, het halve huis omgebouwd omdat boom-lief in een bepaalde hoek van de kamer moet staan natuurlijk. Ik heb me destijds altijd afgevraagd waarom dat ding pas 1 dag van te voren in huis kon komen. Maar goed, boom verloor altijd naalden en je hebt niet veel aan het groene gevaarte als er nog maar weinig naalden aan zitten. In huis is het warm dus daar zal wel een reden hebben gelegen.
Boom moest buiten getopt worden om te voorkomen dat alles onder het hars kwam te zitten. Alleen dat was een waar kunststukje op zich want welke boom heeft er nu een rechte top? Ik ken ze niet. Met als gevolg dat je uiteindelijk de tak er bijna uit had gesneden. Oeps... daar had toch echt de piek op gemoeten. Hmmmm, dan maar geen piek? Even verder snijden.
Daarna kwam het volgende hoofdstuk: boom moest door de keuken naar de woonkamer, op een laken want anders lagen aarde en naalden overal dus ook op het parket in de woonkamer. Gaat zo lekker in de naden zitten, die zwarte troep. Zie dat er maar weer uit te krijgen.
Na wat geroep en gedraai krijgen we het gevaarte in de huiskamer zonder al te veel te verliezen. Dan krijgen we het volgende hoofdstuk: boom moet in kuip op tafeltje en daarna dient kuip te worden gevuld met aarde. Heel goed, maar.... boom dient ook recht te staan. En zie daar het grote probleem opdoemen want nu voelt ineens iedereen zich geroepen om te helpen, nou ja.... helpen? "hij staat scheef, beetje meer naar rechts, nee toch naar links en dan ook een beetje naar voren..... moet ie zo dicht bij de muur staan? Pas op, je neemt de gordijnen bijna mee..... Je morst aarde! Denk je ook een beetje om het parket? Hij staat nog te veel naar links, kun je nog een beetje trekken? Er zitten te weinig lichtjes bovenin.... en nou te weinig in het midden.... die kerstbal moet daar!"  
Op zo'n moment dreigt een mens even door te draaien. Daarom bonjour je iedereen de kamer uit. Wegwezen allemaal.
Als je dan alleen met boom bent daalt een zalig aandoende rust over je. Met op de achtergrond een kerstcd zachtjes aan wordt de boel afgemaakt. Kerststalletje erbij en klaar!

Sinds een aantal jaar hebben we een kunstkerstboom die we de 2e week van december zetten. Toegegeven: het is het toch net niet en de lucht van de naaldboom mis ik. Maar wat een enorme kalmte zonder die stress van het planten en snijden.


zondag 9 oktober 2016

mobiele telefoons opgelost

Laten we deze blog maar weer eens wijden aan het Heilige Mobieltje. Of te wel: geef ons heden ons dagelijks appje. En leid ons niet in bekoring maar verlos ons van Mobiel Internet.
Op scholen zou dit wel eens een heel belangrijk gebed kunnen zijn voor menig leerling door menig docent.

Het is een regelrecht probleem: zo goed als elke leerling heeft er eentje. Wij hadden ze vroeger niet. Je kreeg een kwartje voor onderweg als je ver moest fietsen naar school. Mocht je pech krijgen onderweg, dan belde je ergens aan en vroeg netjes of de mensen even naar huis wilden bellen omdat je fiets kapot was, een lekke band had, of dat de ketting eraf lag. Nu bellen of appen ze naar huis met de mededeling dat de fiets 'kaduuk' is en dat pa of ma ze moeten komen halen. Serieus: op de school waar ik werk ligt de gymzaal een dorp verderop op pakweg 15 minuten fietsen. Maar denk maar niet dat alle leerlingen een fiets op school hebben staan. Er wordt naar huis gebeld of ze naar de gymzaal gebracht, en later weer opgehaald kunnen worden. Hoe verwend wil je het hebben.....

In de klas zijn die krengen ook een probleem. De meiden stoppen die dingen gerust in de BH en de jongens hebben ze in hun kontzakken op hun broek. En maar maar appen en weet ik het allemaal niet wat er wordt gedaan. In een vorige blog heb ik al beschreven hoe ouders zelf ook de fout in gaan door te reageren wanneer kindlief op school op het tere kinderzieltje krijgt. Ouders lijken mij dus zelf ook aan zet door gewoon berichtje of telefoontje te negeren en thuis de boel af te handelen in plaats van direct met een witheet hoofd naar school te komen om verhaal te halen.
Sinds dit jaar hebben wij op school een regel: het mobieltje mag niet zichtbaar aanwezig zijn en moet uit staan. Dit betekent dat het loeder of in de gesloten tas ligt, of in het kluisje. Bij betrapping wordt het toestel een hele dag ingenomen.
Zelf heb ik een andere oplossing bedacht en dat werkt ook heel goed: iedereen levert aan het begin van de les de telefoon in en legt het in een mandje dat op mijn bureau staat. Nu hebben wij 2x per jaar een verplichte evacuatieoefening. Ergo: ik heb een hele simpele smoes bedacht die even effectief als doelmatig is: bij een eventuele evacuatie voor brand mag je je tas niet meenemen en je mag ook je tas niet leeghalen. Dus..... als je je mobiele telefoon in het mandje legt, en we zouden moeten evacueren, dan hoef ik het mandje alleen maar mee te nemen en wanneer we op de aangewezen plaats staan, krijgt iedereen zijn mobieltje weer terug zodat ze naar huis kunnen bellen.
De leerlingen slikken het smoesje en ik heb geen last van stiekem geapp, geïnternet, gefilm, of wat dies meer zij (dat had ik toch al niet maar dat even terzijde.)

Ouders reageren overigens zeer positief dat er zo weinig meer naar huis wordt gechat en gekletst. Zij vinden de rust heerlijk. Tja ouders..... u had het ook op kunnen lossen door helemaal nooit te reageren onder schooltijd. Consequent zijn is inderdaad heel moeilijk maar het werkt wel op de lange termijn. Daar kunnen mijn collegae en ik over meepraten.