woensdag 17 augustus 2016

door de handen geglipt

Ken je dat: als je vakantie begint, lijkt het net alsof je een eeuw voor je hebt. Eenmaal je vakantieweken verder begin je jezelf af te vragen waar in 's Hemelsnaam die tijd is gebleven.

Een paar weken terug ben ik naar Zuid Duitsland bij vrienden geweest. Wel veel regen gehad maar tussendoor heeft de zon toch kans gezien om mij even te begroeten. De temperatuur was heerlijk. Waarom zou je dan in je appartement blijven als je de bergen in kunt? De dagen ruisten zachtjes voorbij, precies zoals het beekje dat achter ons appartement stroomde.

Voor je het weet, zit je bij je vrienden aan tafel op de morgen van vertrek. We hebben elkaar verbaasd aangekeken en ons afgevraagd of dat ik wel echt 2 weken bij hen ben geweest. Ze hadden nog plannen maar die leken ineens dit jaar niet meer haalbaar. Die zullen dan naar volgend jaar moeten worden verschoven. We hebben pret gehad, samen gedronken, samen veel gepraat, dus het kan nooit aan de aandacht hebben gelegen die we voor elkaar hadden. En toch.... toch is die tijd door onze handen geglipt als zand. Natuurlijk: we hebben elkaars telefoonnummer en we hebben Whatsapp. Ik heb nog niet gevraagd of dat ze Skype hebben maar dat zal ongetwijfeld wel. Maar het aanwezig zijn bij vrienden bij wie je je lekker voelt, die je nemen zoals je bent, en bij wie je kunt zijn wie je bent, dat doe je toch liever niet met Skype of Whatsapp. Dan wil je gewoon fysiek bij hun zitten en lekker kunnen kletsen over van alles en nog wat.

Het lijkt nog lang: wachten tot de komende zomer. De tijd lijkt echter steeds sneller te gaan naar mate je ouder wordt. Ik ga de weken aftellen tot de volgende zomer.